Ayakkabım yoktu, üzülüyordum.



Ayak'ları olanları kıskanıyordum



Düşündün ve uyandım birden,



Ayakları olmayanlar geldi aklıma



Bağırmak geldi içimden,



Mutluyum diye!



Ayaklarım çıplak olsa da vardı,



Ve benim di.

Arpa ekmeği yapmıştı ana\'m.



Boğazımdan geçmiyordu, yutamıyordum.



Arpa ekmeği\'de olmayanlar geldi aklıma



Yuttum.



Ağrıları unuttum.



On kardeştik, on dönüm toprak.



Karne gününde, koştum okula



Kar üzerinde, ayaklarım çıplak.



Üşümedi ayaklarım. okula gidemeyenleri düşünerek.



Kapıyı çaldım korkarak.



Karşımda öğretmenim.



Şaşkın bana bakarak -"gir içeri " dedi



İlk defa bu gariban, somun ekmeği yedi.



Krnem hep pekiyi idi, karnım tok.



Eve döndüm koşarak.



Nurhak kar altında , çeşmeler donmuş.



Herkeste bir hüzün var, Ali emmi ölmüş.



Ölümden öğrendim, yaşamın ne olduğunu.



Katır'lılara imrenip, at\'lıları kıskanmadım,



Eşek'li olduğumu unutmayarak

 
 

          Kamber GÜNEŞ